Hyperbool en nog wat (met exclusieve preview!)

Of ik Hyperbole and a half even wilde lezen en wilde laten weten of ik ook moest huilen van het lachen. Zo ja, of ik het wilde vertalen. Ja en ja! Hyperbool en nog wat is nu te koop. Het is het grappigste boek dat ik ooit heb vertaald. 

Het blog Hyperbole and a half is al jaren een enorm succes. De blogs van Allie Brosh bestaan uit tekst en illustraties. Ze gaan over haar leven. Het zijn verhalen uit haar jeugd en verhalen over haar leven nu. Het gaat over haar honden, haar familie en over haar depressie, die ze op een hele bijzondere, openhartige, luchtige en zeker ook grappige manier omschrijft. Het blog werd een boek en dat boek is nu vertaald.

1909534_275684625948437_5468572233024287872_o

Het is lastig om humor te vertalen. Vandaar dat het belangrijk was dat ik de humor snapte. Dat ik Allies stijl en toon snapte en dat ik dat kon overbrengen in het Nederlands. Ik heb er heel hard mijn best op gedaan. Ik snap het als je het in het Engels wilt lezen. Maar ik vind stiekem dat mijn vertaling best goed gelukt is. En het is echt heel mooi geworden.

Hyperbool en nog wat COVwt DEFINITIEF.indd

Hyperbool en nog wat kost 14,95 en is nu te koop! Voor meer info over het boek en een van de hilarische verhalen: check www.hyperboolennogwat.nl.

En om je een idee te geven, hier alvast het eerste hoofdstuk:

[Boeken] De hongerspelen

 

The Hunger Games (De hongerspelen) van Suzanne Collins is een van de meest succesvolle trilogieën van de afgelopen jaren. Het zijn tienerboeken die, zoals dat vaker gebeurt, ook door volwassenen verslonden worden. Ik ben normaal gesproken niet zo happig om dit soort boeken aan te schaffen. Ik denk dat dat ook te maken heeft met het feit dat ik een paar Young Adult-series vertaal (van Cassandra Clare en Becca Fitzpatrick: allebei aanraders!) en ik vampier-weerwolf-liefdesverhalen te veel als werk zie. Maar het verhaal van The Hunger Games intrigeerde me. Geen vampiers, engelen en weerwolven, maar een bizarre anti-utopie over een wereld met een wrede jaarlijkse realityshow waar tieners elkaar in een arena af moeten maken.

Toen ik eenmaal begonnen was aan het eerste boek, kon ik niet meer stoppen. Het is zo ontzettend goed geschreven. Je komt in een spannende achtbaan terecht en ik vond het jammer toen ik het boek uit had. Ik las het steeds voordat ik ging slapen en ik kreeg er echt bizarre nachtmerries van. Het is dan wel geschreven voor tieners, maar ik vond het eng! Ik ben net in deel 2 begonnen en ik hoop dat het net zo spannend blijft.

 

De film heb ik inmiddels ook gezien. Geweldig om te zien hoe de wereld uit het boek tot leven komt. Heel mooi gemaakt en ook echt hoe ik het me had voorgesteld. Maar omdat ik het boek pas net uithad, was ik toch een beetje teleurgesteld. Er werd veel afgeraffeld en het miste de diepgang. Het boek bevat veel meer uitleg en gebeurtenissen die in het boek dagen duren waren in de film in een minuut klaar. Logisch, natuurlijk. Dat krijg je bij een boekverfilming. Een omvangrijk verhaal als The Hunger Games is meer geschikt als serie, naar mijn mening.

Ik val straks na deel 3 in een enorm zwart gat natuurlijk. Gelukkig kreeg ik gisteren via Twitter de tip om The Wildwood Chronicles te lezen. Die ga ik zeker aanschaffen.

Heb jij The Hunger Games gelezen? Nog andere verslavende series die ik moet lezen (zonder vampiers of weerwolven aub)?

[Boeken] Tijgers in rood weer

Tijgers-in-rood-weer

Zonder twijfel mijn favoriete boek van 2012: Tijgers in rood weer van Liza Klaussmann, vertaald door Maaike Bijnsdorp en Lucie Schaap en het eerste boek dat wordt uitgegeven door Agathon, het nieuwe literaire imprint van Uitgeverij Unieboek. De Amerikaanse Liza Klaussmann werkt als journalist voor de New York Times. Tijgers in rood weer is haar debuut. Leuk feitje: ze is de achter-achterkleindochter van Herman Melville, de auteur van Moby Dick. Schrijven zit dus in haar bloed!

Onderstaande recensie schreef ik voor Chicklit.nl:

Tijgers in rood weer speelt zich af in Amerika, net na de Tweede Wereldoorlog. De nichtjes Nick en Helena zijn goede vriendinnen. Iedere zomer brengen ze door in Tiger House, het vakantiehuis van de familie op het eiland Martha’s Vineyard. Beide dames beginnen na de oorlog vol goede moed aan hun nieuwe levens. Ze hebben er hoge verwachtingen van, maar alles loopt anders dan ze hadden gedacht.

Het boek bestrijkt de jaren veertig, vijftig en zestig. Vanuit vijf verschillende personages, worden de gebeurtenissen van de twee families omschreven. Vooral de zomer van 1959 is belangrijk in het leven van de families. Er wordt een lijk gevonden in de buurt van hun zomerhuis en iemand in de familie weet daar meer over. De roman is geen thriller of detective. Het oplossen van de moord staat niet centraal, maar geeft het geheel wel een duister sfeertje.

Tijgers in rood weer maakt sprongen in de tijd. Dan zit je weer in de jaren vijftig, dan weer in de jaren zestig en in het volgende hoofdstuk wordt er teruggeblikt op de oorlog. Dit is zeker niet verwarrend, het maakt het juist extra spannend en dreigend. Het is interessant om gebeurtenissen waar je al over hebt gelezen vanuit een ander personage te zien. De roman is net een puzzel, waarin alle stukjes langzaam maar zeker op hun plek vallen.

Het allermooiste aan Tijgers in rood weer is de sfeer. Cocktails, zwierige jurken, grote zomerhuizen en dure feestjes met jazzmuziek. Deze East Coast Glamour, die je ook ziet in televisieseries als Mad Men, is zo levendig omschreven, dat je het helemaal voor je ziet.

Liza Klaussmann zorgt ervoor dat het geen moment saai wordt. Ze heeft een sublieme schrijfstijl en de roman is ook uitstekend vertaald. Tijgers in rood weer is een fascinerende en meeslepende raamvertelling over familiegeheimen en verwachtingen. Een van de beste romans die ik de afgelopen jaren heb gelezen. Een droomdebuut van Liza Klaussmann, die hopelijk nog veel meer mooie romans gaat schrijven.

Droeftoeter

De beste vriendin van de hoofdpersoon uit het boek dat ik aan het vertalen ben, is hilarisch.  Zo zegt ze ‘Who peed in your Cheerios?’ als ze wilt weten waarom iemand zo chagrijnig kijkt of verklaart ze doodleuk dat iemand ‘overcooked spaghetti for brains’ heeft of een ‘bottom-feeder’ is. Aan mij de schone taak om deze zestienjarige dame in de Nederlandse vertaling net zo grappig te maken.

Continue reading

Bruggen en tunnels: een kijkje in de keuken van een boekvertaler

Als vertaler heb je niet altijd iets aan je Van Dale of je Collins Cobuild English Dictionary. Veel uitdrukkingen verwijzen naar populaire televisieseries of gebeurtenissen in het nieuws, waar wij hier in Nederland geen weet van hebben. Ik weet veel van de Britse en Amerikaanse cultuur, maar lang niet alles.

Gelukkig is er Urban Dictionary, een website met duizenden woorden en uitdrukkingen die vaak niet in normale woordenboeken staan.

Continue reading