Interview met Anouk, tijdschrift Jan, oktober 2009. Even een paar uitspraken op een rij:

Was ik die oma geweest, dan had ik voor die bloody deur gestaan
Het is een way of life geworden
Ik ben nog steeds willing om te vechten
Daarbij: it takes two to tango
Dat hij echt niet meer verder wilde kwam voor mij out of the blue
Toen dat moment kwam, was het hard to swallow
De omgangsregeling is still in progress
Het voelde als een bevrijding. I didn’t matter anymore
Het was shocking voor ze
Ondanks onze strubbelingen ben ik thankful dat ze het zo heeft aangepakt
Mijn zus zie ik niet meer. A long story
It felt wrong en dan houdt het gewoon op
Zij wist niet meer hoe ze me moest handelen
Maar voor nu: I’m not there yet
I need to work on a lot of things, dat realiseer ik me nu
Hij heeft net als ik zijn verleden, zijn struggles
Mijn kinderen zijn best picky
Believe me, je maakt tijd
Bovendien: wil ik wel way down gaan?
Ik vind de gedachte alleen al unfair
Er moet progress in zitten
Ik vind het pathetic
Ze haalt gewoon big cash binnen
Ik wil ook niet greedy overkomen
Misschien als ik meer peace in mezelf heb gevonden, who knows

Dear Anouk,

I totally get dat je ooit in the US hebt gewoond. Ik heb zelf ook een jaar in the UK gewoond. Bovendien heb ik aan de university een studie gedaan waar ik vijf jaar lang the whole bloody day niets anders dan Engels hoorde, Engels praatte en Engels las. Bij mijn huidige job, heb ik ook continually te maken met Engels.

En, I must admit, ik denk soms in het Engels. Er schieten soms Engelse gedachten in mijn hoofd, waarvan ik zo snel even geen Dutch translation weet. Maar spreek ik die gedachten ook uit? No fucking way. Het is namelijk totally annoying als mensen dat doen. It’s like so distracting en de boodschap die je eigenlijk wilt overbrengen gaat verloren, omdat mensen alleen maar denken: get over yourself, je komt hier vandaan en je fucking woont in The bloody Netherlands.

Bovendien is het a teeny bit pretentious en overall genomen nogal ridiculous. Dus please Anouk…. bewaar het Engels voor je muziek.

Misschien dat je dan wat meer peace vindt in jezelf. Who knows…

Yours truly,

Elsbeth