Voor de veertiende keer reisde ik afgelopen donderdag af naar de polder voor een weekend muziek en gezelligheid.

Veel dingen bleven hetzelfde:

Het Lowlandsklimaat

Jarig op Lowlands (17?)

Het is eigenlijk bijna ieder jaar zo dat de weersvoorspellingen dramatisch slecht zijn. Maar als trouwe Lowlandsganger weet ik inmiddels dat er in Biddinghuizen een tropisch klimaat heerst. Alsof de weergoden alvast willen aankondigen dat het toch echt bijna afgelopen is, vallen er op zondagavond en op maandag meestal toch wat druppels, maar dat is dan ook wel weer leuk voor de afwisseling.

De vooroordelen
‘O, ga je naar Lowlands? Lekker headbangen in de modder en vier dagen niet douchen?’ hoor ik al veertien jaar. Modder. Niet douchen. Euh…  dacht het niet. Lowlands is zo vies als je het zelf wilt maken. Ik douche er minstens één keer per dag. En headbangen? Lowlands is mainstream en voor ieder wat wils. Je kunt zelfs naar een balletvoorstelling of naar de film. Of gewoon vier dagen in het gras in de zon liggen met een drankje. Geloof me, als je Koninginnedag gezellig vindt, vind je Lowlands ook gezellig.

De vriendengroep
Met de vriendinnen van vroeger is het ook altijd even leuk. We zijn echt opgegroeid op Lowlands. Vermoeidheid van te veel drank en/of wiet werd voor één van ons een paar jaar terug vermoeidheid vanwege de zwangerschap. En ach, naar de EHBO voor een glassplinter of naar de EHBO om even te kolven (het jaar na de zwangerschap…), zo’n verschil is het nou ook weer niet.

Sommige dingen veranderden wel:

• Van 140 gulden voor een kaartje, naar 150 euro
  

  2007. Lowlands hoogtepunt: de Australische Batman die op zoek was naar zijn buddy Matt Damon

• Ik hou het slechter vol (gééééén idee hoe dat komt…)
• Van 30.000 bezoekers naar 55.000 op hetzelfde terrein (geloof me, dat scheelt in de rij voor de douches /de pannenkoekenkraam)
• De grote ketens. La Place heeft een paar jaar geleden een deel van de eettentjes overgenomen. Ook is er een HEMA campingwinkel voor als je je slaapzak of tandenborstel vergeten bent. What’s next? Een AH To Go en een Starbucks?
• Het ziekmelden. Het klinkt nu te absurd voor woorden, maar we stonden ooit op maandagochtend vroeg in de rij voor een telefooncel. We belden naar school. Ik deed M’s moeder na, M die van mij en R weer die van andere M. ‘Goedemorgen, met mevrouw van A. Mijn dochter M. zit in 5a en ik wil haar ziekmelden,’ zei ik dan zo volwassen mogelijk. ‘LOWLAAAAANDS WHOOOOEEEE’, schreeuwde er iemand op de achtergrond. Ik geloof niet dat ze er ooit in zijn getrapt…

Grootste verandering:

De bereikbaarheid

Chagrijnig kijken op de foto is zo 1997

Als je zeventien bent, heb je niet vijf verschillende vriendengroepen. Je hebt gewoon één groep en daar ben je mee. Toen ik ging studeren werd het ingewikkelder. Want die en die was er ook en die ook en die ook en die wilde ik allemaal wel even zien.

Ook is mijn muzieksmaak in de loop der jaren veranderd en ik wil vaak naar dansbare dingen als andere mensen naar gitaardingen willen. Maar wat een toeval: deze veranderingen vielen voor mij precies samen met de opkomst van de mobiele telefoon!

Maar pas op! Als je T-Mobile hebt, ook als je zoals ik geen i-Phone maar een Nokia 2310 hebt, krijg je pas zes tot acht uur later een sms’je met ‘links vooraan, bij de tweede paal’. Tja, dan loop je dus iedereen mis. Dit jaar was het erger dan het ooit is geweest. Ik kon niet bellen en niet sms’en en heb op een gegeven moment voor mijn vriend (die ik al een dag niet had gezien) maar een ouderwets handgeschreven briefje in de tent achtergelaten in de hoop dat hij het zou lezen. (Lees ook de nrc.next column van Renske de Greef hierover…)

2009. Zo houden we het vol. Koffie. Veel koffie.

T-mobile had van tevoren trots aangekondigd extra palen op het terrein te plaatsen. Ik weet niet wat voor palen dat waren (paaldanspalen?), maar met bereikbaarheid had het niets te maken. De tweede en derde dag heb ik ouderwetse ‘om acht uur bij de falafeltent’ afspraken gemaakt. Ik ga maar eens een andere provider zoeken.

Tot Lowlands 2011!