Eerlijk gezegd vind ik alle aandacht voor ‘de boom’ een beetje overdreven. ‘De enige nog levende getuige van Anne Frank’? Kom op, zeg. En hoe veel bomen zijn er wel niet gekapt voor al die boeken?
Maar toch snap ik het wel een beetje hoor, de liefde voor een boom. Dat komt door dit liedje, dat de hele week al in mijn hoofd opborrelt iedere keer dat ik nieuws over ‘de boom’ hoor.
Ik heb hem net weer even opgezocht op YouTube en het valt me altijd op hoe ongelooflijk goed die Kinderen voor Kinderen liedjes toch zijn. Ook grappig hoe beschaafd het meisje zingt. Let maar eens op hoe ze het woordje ‘leven’ uitspreekt.
Kinderen voorE kinderen ja
Huisje, boompje, beestje. Nu staat alleen het huisje nog.
Ik vind het niet erg dat-ie geknakt is. Een bomenlijk met stangen overend houden, vind ik ook niet zo’n mooie nagedachtenis… En ik ben ook dol op bomen! Toen onze boom voor het huis gesnoeid moest worden, heb ik als kind ook overwogen om me eraan vast te ketenen. Omdat ik naar school moest, heb ik er maar een brief op geplakt: ‘Lieve meneer de snoeier, wilt u deze boom alstublieft sparen? Ik geniet zo van zijn bladerenkroon.’ Toen ik thuiskwam trof ik een afgeknotte boom aan
Oooeeeehhhh, heel beschaafd ja! Maar goed, dat paste bij die tijd. Over 50 jaar kijken we terug op onze tijd en denken we, asjemenou, wat waren we toen… eh… ja, wat eigenlijk??
Bomen hebben niet het eeuwige leven, gelukkig maar, anders had ik misschien een ict-er als vriendje :-S