In Amerika heb je het al jaren en in Nederland zie je het ook steeds meer: een weddingplanner. Iemand van buiten de familie en vriendenkring die alles voor je regelt en die op de dag zelf ‘Waar blijven die bloemen?!’ door de telefoon schreeuwt, terwijl ze met haar andere hand de jassen van de schoonfamilie aanneemt en de hapjes voorproeft.

Ook heb je een partyplanner, maar dat ken ik eigenlijk alleen van MTV’s My super sweet 16, waar een verwend nest van nog net vijftien aan zo’n arme vrouw verkondigt dat het grootste doel is dat iedereen jaloers wordt en dat haar hele leven is verpest als Beyoncé niet komt optreden en ze geen Jaguar krijgt.

Maar nu heb ik een idee. Hou je vast. Een Verhuisplanner! Iemand die 24 uur per dag voor je klaar staat, die je kunt bellen als je midden in de nacht wakker schiet.
‘Ik moet nog televisie en internet aanvragen!’
‘Heb ik al geregeld.’
‘De slaapkamer! Ik weet nog steeds niet welke kleuren!’
‘Ik kom morgen langs met de binnenhuisarchitect. Ze heeft vijf voorbeelden uitgewerkt aan de hand van jullie voorgesprek. Je hoeft er alleen maar één uit te kiezen.’

En dat ze je dan overdag foto’s mailt van mooie eettafels die ze heeft gespot en dat ze dan belt: ‘Vind je het heel erg als je wasmachine vijftig euro duurder wordt dan begroot? Dat besparen we weer op de kosten voor het laminaat, want ik heb ergens een dealtje kunnen maken.’

Op de dag zelf, staat er ’s ochtends een witte limo voor de deur. Ik word opgehaald en meegenomen naar zo’n Spa Health ding, waar ik de hele dag in een jacuzzi zit met een glas champagne. Aan het eind van de dag word ik opgehaald en naar mijn nieuwe huis gebracht, alwaar de Verhuisplanner en haar hele team (want ze doet het niet alleen, nee!) mij staat op te wachten.

Ik word de trap op geleid naar mijn nieuwe appartementje, waar net iemand naar buiten komt met de allerlaatste lege verhuisdoos. De vloeren zijn prachtig, de kleuren op de muren precies zo als ik wilde, maar nooit zelf had kunnen bedenken. De wasmachine is aangesloten. Het fornuis staat er. Er is een internetaansluiting. Alle snoeren zijn netjes weggewerkt. Mijn kleding ligt netjes opgevouwen in mijn nieuwe garderobekast.

Ik sla mijn handen voor mijn mond en draai me om naar mijn Verhuisplanner. ‘Ik weet niet hoe ik je ooit moet bedanken,’ zeg ik met tranen in mijn ogen. ‘Je hoeft me niet te bedanken,’ zegt ze. ‘Dit is mijn werk.’ Maar ik zie dat ze ook ontroerd is. Wat heeft ze toch een prachtig beroep, dat ze mensen zo blij maakt. Ik omhels haar.

‘O ja, er is één dingetje,’ zegt ze ineens op serieuze toon. Ik schrik.
‘Wat is er?’
‘De verf in de keuken is nog niet helemaal droog.’
Het hele team houdt zijn adem in. Het is altijd afwachten hoe de klant op zo’n enorme blunder gaat reageren.
‘O, dat is toch helemaal niet erg!’ roep ik. Door mijn tranen heen lach ik en het hele team lacht opgelucht met me mee.

Er wordt een champagnefles opengetrokken en van het balkon komen ineens al mijn vrienden en familie tevoorschijn.

De eerste avond in mijn nieuwe huis wordt er een om nooit te vergeten…