Van Roos en co kocht ik: amandel-rabarbertaart, courgette-walnoottaart en haver-rozijnenkoekjes. Verder kocht ik een potje sinaasappeljam van Kitty’s Jam, stoofperenjam, een Italiaans brood en een Engelse pie met zoete aardappel van De Pieman.

Tip voor de verkopers: zorg voor een zakje, etiket of label met je naam erop. De stoofperenjam is heerlijk, maar geen idee van wie ik het heb gekocht. Dat doet Kitty’s Jam dan weer beter. Roos had ook nog geen etiketten of labels, maar de Streekmarkt was voor haar een experiment. Ze heeft onder andere geleerd dat ze te veel keuze had en dat mensen liever kant-en-klare zakken koekjes kopen dan hele taarten, schrijft ze op haar blog. Jammer, want de courgette-walnoottaart is goddelijk!

De volgende Streekmarkt op de Twijnstraat is op zondag 3 juni.

De buit:

Italiaans brood

Na zijn optreden was het pauze. Vriendin V, vriendin R en ik liepen als drie zombies naar de boekenstand van boekhandel Linnaeus en kochten het boek. Arjen Lubach had ons gehypnotiseerd. We móésten Buzz Aldrin, waar ben je gebleven? kopen.

Eenmaal thuis leegde ik mijn tas en vroeg ik me af waarom ik in hemelsnaam een boek van een mij onbekende Noorse schrijver had gekocht. Het boek bleef een paar maanden liggen. Een tijdje terug besloot ik om het toch maar eens te lezen.

Net als Magnus van Arjen Lubach gaat Buzz Aldrin, waar ben je gebleven? over een doodnormale, onopvallende jongen, die instort en een aantal bizarre keuzes maakt nadat zijn vriendin het uitmaakt. Hoofdpersoon Mattias reist met vrienden naar de Faeröereilanden en daar gaat het helemaal mis. Op een gegeven moment wordt hij wakker op een verlaten weg. Hij is bebloed, doorweekt, heeft geen idee hoe hij daar is beland en er zit een stapel bankbiljetten in zijn binnenzak.

De roman leest als een trein, of als een raket moet ik misschien zeggen. Ook is het interessant hoe Harstad speelt met het vertrouwen dat je als lezer legt in de hoofdpersoon, die tevens de verteller van het verhaal is. Wat is echt en wat niet?

Buzz Aldrin, waar ben je gebleven? gaat over iemand die niet de nummer één wil zijn, (net als Buzz Aldrin, die ooit de tweede man op de maan was). Over wat normaal is en wat gek is en verwachtingen die de maatschappij van je heeft. Over ruimtevaart, tuinieren en muziek van The Cardigans. Over opgaan in de massa en verdwijnen en of dat überhaupt kan.

Grappig, ontroerend, bizar, mooi en – niet onbelangrijk om te vermelden – uitstekend vertaald uit het Noors door Paula Stevens.

Johan Harstad. Buzz Aldrin, waar ben je gebleven? Uitgeverij Podium. 10,- in de boekenwinkel of te leen uit Elsbeths boekenkast.

Heeft opdrachtgever na 30 dagen het bedrag nog niet overgemaakt op rekening van opdrachtnemer, dan zal al het toegestuurde materiaal automatisch gewist worden van de computers van opdrachtgever. Eventuele gemaakte prints, zullen spontaan ontvlammen (opdrachtnemer is niet aansprakelijk voor brandschade).

Het kan eventueel uitgebreid worden met:

Tevens zullen alle pinpassen en creditcards van de directeur van het bedrijf van opdrachtgever geblokkeerd worden. Deze blokkade wordt opgeheven zodra het bedrag op rekening opdrachtnemer staat.

Wie gaat het ontwerpen? Lijkt me een gat in de markt.

thuis·werk het; o thuis verricht werk

Met het groeiende aantal zzp’ers en flexwerkers, zijn er meer thuiswerkers dan ooit. Ik werk nu al een paar jaar (voornamelijk) vanaf huis. Lees hier mijn do’s en don’ts!

Aparte werkruimte
Ik heb een tijdje gewoond in een studio waar ik werkte, sliep en kookte in dezelfde ruimte. Dat vond ik niet te doen. Ik zocht een huis met een werkkamer en als dat niet zou lukken, wilde ik ergens een werkruimte huren. Ik vond gelukkig een huis met een mooie, ruime werkkamer en dat is nu mijn kantoor-aan-huis. Ik doe daar ’s avonds de deur dicht en ik kom er in het weekend zo weinig mogelijk. Zo heb ik het gevoel dat ik echt ‘op mijn werk’ ben en dat is voor mij erg belangrijk.

Focus
O, wat zijn er toch veel afleidingen tegenwoordig… maar probeer te focussen! Ik ben iemand die echt structuur nodig heeft, anders loopt alles in de soep. Ik heb onlangs het e-book Focus gelezen (gratis te downloaden!) en ik heb veel gehad aan de tips die daar in stonden. Ik heb bijvoorbeeld al mijn notificaties uitstaan en check alleen iedere laatste vijf minuten van het uur mijn mail (Want: vergaat de wereld als je niet binnen een minuut reageert? Nee.) Ook probeer ik mijn tijd op te delen in bijvoorbeeld tien minuten focus, twee minuten relaxen. Of vijftig minuten focus, tien minuten mail en social media checken. Je kunt dit natuurlijk doen hoe jij dat wilt. Bijvoorbeeld twee keer per dag je mail checken. Of alleen buiten je ‘kantooruren’ op facebook en twitter. Er is ook software die kan helpen om niet te veel op werk-ontwijkende-websites te komen. Denk aan Freedom, SelfControl en Chrome Nanny. Sneu dat we dat nodig hebben? Ja. Maar het werkt wel.

Lijstjes
Ik maak iedere dag een lijst van wat ik die dag wil doen. Ik schrijf de afzonderlijke taken op plakbriefjes en plak ze op mijn computer. Dat werkt bij mij het beste. Je hebt ook allerlei programma’s die je kunnen helpen om taken af te vinken, maar ik werk gewoon met pen en papier en af en toe met Evernote. Soms maak ik ook een weekplanning en voor langere projecten heb ik een planning van soms wel een half jaar. Houd je planningen zo realistisch mogelijk. Niets is frustrerender dan constant je plannen moeten aanpassen omdat je het niet redt.

Kleed je aan
Er is niets lekkerders dan af en toe een pyjamadagje te houden. Heerlijk in je roze badjas en pantoffels achter de computer. Soms ben ik zo druk, dat ik eerst een belangrijke klus af wil hebben en pas daarna ga douchen en aankleden. En soms heb ik gewoon geen zin om me aan te kleden. Maar toch doe ik dat liever wel. Ik voel me beter en zit meer in een werkmodus als ik normaal aangekleed ben. Ik las een keer een artikel over thuiswerken waarin stond dat je er ook thuis tiptop uit moest zien, inclusief pak, hakken en make-up. Nou vind ik dat ook weer overdreven. Mijn tak van werk is al vrij informeel en er is niets mis met een capuchontrui en spijkerbroek. Ik stel mezelf tegenwoordig de volgende vraag: ben ik toonbaar voor de postbode? Als het antwoord ‘ja’ is en ik gerust de deur open kan doen voor een pakketjesbezorger, dan ben ik tevreden.

Hup, naar buiten (ook als het regent)
Er zijn van die dagen dat je geen afspraken buiten de deur hebt en dat je alle boodschappen al in huis hebt. Maar een hele dag binnen, daar word ik onwijs duf van. Ik neem mezelf voor om iedere dag minstens een half uur naar buiten te gaan. Ik ben geen sportfanaat dus ik hou het bij wandelen. Soms heeft mijn wandeling door de buurt een doel (boodschappen of zo) en soms niet. Ik doe het altijd op het moment dat ik inkak. Dat is voor mij net iets na de lunch.

Vooroordelen
‘Ik ben met verlof / Ik heb een dagje vrij / Ik heb vakantie. Dus: ik kom langs! Of ik bel je! Gezellig! Want jij bent toch thuis!’ Euh… ja. Maar je bent wel aan het werk. En met ‘even lunchen of koffiedrinken’ ben je al gauw uren zoet. Toegegeven, het is ook verwarrend voor alle bellende moeders en aankloppende vriendinnen. Want soms neem je wel een ochtend of middag vrij. Soms werk je het weekend door en besluit je op een dinsdag om even niets te doen. Dat is het lekkere van zelf je tijd indelen. Maak duidelijk aan je omgeving dat je in principe doordeweeks overdag werkt. Als ze het na een ‘nee, ik moet werken’ nog niet snappen, leg dan uit dat je deze week echt een X aantal uur wilt werken en dat je geen zin hebt om de tijd in het weekend of in de avonduren in te halen.

Werknomade
Lukt het echt niet en komen de muren op je af? Pak je spullen en ga ergens anders werken. Een koffiecafé, een flexwerkplek als Seats2Meet, de bibliotheek… er zijn zat plekken met wi-fi waar je relaxt kunt zitten.

Wat zijn jouw beste thuiswerktips?

De katten zitten er ook graag, maar die moet ik goed in de gaten houden en steeds weer wegtillen van de rand. Ik wil even rustig met mijn ogen dicht van de stilte en de zon genieten, dus ik doe de balkondeur dicht en laat de katten er niet bij.

Muurvast
De katten zijn het er niet mee eens en vooral Pip mauwt en krabt aan de deur. Na vijf minuten geeft ze het op. Als ik na een tijdje besluit om weer naar binnen te gaan om een kop koffie te pakken, krijg ik de deur niet open. Dat is vreemd, denk ik. Er zijn twee deuren naar mijn balkon. Ben ik dan misschien via de andere deur gegaan? Nee. Ook die zit dicht. Ik trek en trek en trek aan de deur en kom erachter dat de bovenkant en het midden meegeven maar dat hij aan de onderkant muurvast zit.

Ineens besef ik wat er is gebeurd. Pip is tijdens haar pogingen om de deur open te krijgen op de onderste deurhendel gaan staan. Ik zit vast. Die deur ga ik nooit meer openkrijgen. Ik werp een blik naar beneden en zie een hoogbejaarde vrouw met een hond langslopen. Het heeft geen zin om haar aan te spreken, want de vrouw heeft vast geen mobiele telefoon en ik zou haar alleen maar in de war brengen.

Schep
Er ligt een schep. En ik heb een stoel. En misschien kan ik zo hard aan de deur trekken dat de hendel los schiet. Ik probeer met de schep tussen de deur te komen, maar het enige wat ik doe is het hout kapot maken. Ik kijk weer naar beneden. Springen van twee hoog is geen optie. Er staat een klein raampje aan de bovenkant open maar daar pas ik nooit doorheen. De grote ramen van dubbelglas krijg ik natuurlijk ook nooit door. Het zou met de schep uiteindelijk wel moeten lukken, maar er zitten twee katten aan de andere kant die me verbaasd aankijken en ik vind het nogal wat om een raam in te slaan.

Ik ben duidelijk geen MacGyver. Ik moet iemand aanspreken en diegene moet mijn vriend bellen. Aan de overkant van de straat komt een man de flat uit gelopen. Ik herken hem. Het is de brede, grote man die mank loopt en die hier altijd rondhangt en mensen een hand geeft en gemeen kijkt. De leider van de buurtmaffia. Ik vind hem eng. Ik krijg ook niet de kans hem aan te spreken want hij stapt gelijk zijn auto in.

Niemand
En dan… komt er heel lang niemand. Het is zondagochtend, een uur of half tien inmiddels. Binnen lopen mijn katten heen en weer en buiten is het stil. Wel lekker warm, gelukkig. Na een tijdje komt enge man weer terug. Hij stapt uit zijn auto met een tas boodschappen. Ik heb geen keuze. ‘Hallo! Mag ik u iets vragen?’ zeg ik.

Ik leg uit wat er is gebeurd. De man wil eerst nog bij mijn Surinaamse onderbuurvrouw aanbellen, maar ik verzeker hem dat dat geen zin heeft. Zij heeft mijn voordeursleutel immers niet. Ook oppert hij dat ik door het raampje kan. Maar dat past echt niet. Hij heeft geen telefoon bij zich, maar hij gaat er eentje halen. Een minuut later verschijnt hij op het balkon schuin aan de overkant. Hij wijst mijn richting op. Een meisje in pyjama, dat naast hem staat, zwaait. ‘Ik kom eraan!’ roept ze.

Roze pyjama
Een meisje van een jaar of dertien komt in een roze flanellen pyjama met een winterjas eroverheen naar buiten. Ze heeft een telefoon. Ik ben blij dat de man haar heeft gestuurd. Als hij zelf mijn vriend had gebeld en met een buitenlands accent iets over ‘jouw vriendin’ en ‘opgesloten’ had gemompeld, kon vriendlief nog wel eens verkeerde conclusies trekken. ‘Hoe heet u, mevrouw? En hoe heet uw vriend?’ vraagt het meisje. Ze belt. Ze krijgt de voicemail. Vriend had gisteren een feestje en slaapt uiteraard nog. Ik zeg dat ze het moet blijven proberen.

Uiteindelijk krijgt ze hem aan de lijn. Manke man is inmiddels ook weer buiten. Het meisje zegt dat mijn vriend eraan komt. Ik bedank de man en zijn dochter duizendmaal en ze lopen weer terug naar huis. Vanaf hun balkon zwaaien ze af en toe, waarna ik mijn duim opsteek. Ik ga maar weer lekker in de zon zitten. Ik kan nu niets anders doen dan wachten op mijn vriend.

Baard
‘Hallo!’ hoor ik op een gegeven moment. ‘Is je vriend op de fiets? Heeft hij een baard? Hij is er!’ Mijn verlosser met baard fietst met zijn oranje racefiets de stoep op. Nadat hij mij heeft bevrijd, schreeuwen we nogmaals duizendmaal dank naar de overkant.

De wijze lessen van deze Pasen: ik doe nooit meer mijn balkondeur dicht. En de enge manke man van de overkant is eigenlijk heel vriendelijk. Amen.

We zien een filmpje waarin de vrouw met een kind op haar arm loopt. Ah, denk je. Ze hebben toch een kind gekregen… Maar dan komt er nog iemand in beeld. Het is een andere man! Met ‘omdat later anders kan uitpakken’ bedoelt ABN AMRO dus: heul anders. Waar is man nummer één? En hoe zit het dan met zijn hypotheek? Ik vind het maar raar…